Swifterbant - In deze rubriek komen dorpsbewoners aan het woord die ik op straat ontmoet.
Aangezien het vandaag best koud is en er weer een nieuw laagje sneeuw bij is gekomen besluit ik om dit keer het gesprekje binnen te voeren.

Daarom ben ik één van de winkels binnengelopen en na wat uitleg aan de eigenaresse van ‘Presentje’ is Jenny van Veen direct enthousiast.
Nadat ze een nieuwe lading bloemen uitgeladen heeft krijg ik van haar medewerkster Loïs een lekkere bak koffie achter in de winkel waarna we ons gesprek beginnen.
Jenny vertelt dat ze oorspronkelijk uit Brabant komt, vervolgens naar Lelystad is verhuisd maar nu al weer 11 jaar in Swifterbant woont.
En met heel veel plezier, ze zou niet meer terug willen naar Lelystad.

Met name de vriendelijkheid en de rust in ons dorp vindt ze super. De mensen groeten elkaar nog en in de winkels van Swifterbant is nog tijd voor een praatje en zijn de mensen niet zo gestrest.

De eerste jaren in Swifterbant woonde ze redelijk ‘anoniem’, maar nu ze al weer 3 jaar haar winkeltje aan de Zuidsingel heeft kennen veel mensen haar.
Ze vindt het fijn dat ze in haar winkel ook eens een praatje met de mensen kan maken, gewoon iemands verhaal eens aan kan horen.
Ze verkoopt nu voornamelijk bloemen en planten maar daarnaast ook kleine en vooral aparte cadeautjes.
Mensen lopen dan ook gewoon gezellig naar binnen om te zien of ze iets leuks kunnen vinden.

Op mijn vraag of ze vindt dat ze iets mist in Swifterbant denkt ze als middenstander toch als eerste aan een eventuele winkel en dan met name aan nog een leuke kledingzaak.
Verder vindt ze het erg jammer dat de Rabobank zijn deuren sluit.
Op deze manier verdwijnt de service uit het dorp en dit vindt Jenny nu juist zo belangrijk in een dorp als Swifterbant. Ze verwacht dat met name de ouderen hiervan wel last van zullen ondervinden. Maar ook een dierenspeciaalzaak lijkt haar wel wat voor Swifterbant, eventueel gecombineerd met een kleine doe het zelf afdeling zoals hier vroeger ook wel is geweest.
Al pratend vertelt ze me welke winkels er een aantal jaren geleden nog in Swifterbant waren en hoe de dingen veranderen. Met name de jeugd is moeilijk aan het dorp te binden, die zoeken het toch vaak elders.

En ook al vindt Jenny dat er eigenlijk te weinig voor de jeugd te doen is in het dorp ze realiseert zich tegelijkertijd ook wel dat het heel moeilijk is om juist deze groep iets te bieden. Haar medewerkster Loïs haakt hier op in. Een gelegenheid om bijvoorbeeld hier in het dorp uit te gaan lijkt haar niet te werken.
Jonge mensen met een rijbewijs gaan snel buiten het dorp op stap en naar haar idee zijn er te weinig jongeren die wel in Swifterbant uit zouden willen gaan. Het idee dat juist jongeren betrokken zouden moeten zijn bij het bedenken van activiteiten voor de eigen leeftijdgenoten spreekt haar wel aan.
In plaats van te roepen dat er nooit iets te doen is zouden ze veel meer betrokken kunnen zijn en echt leuke dingen kunnen bedenken. Dat er een jongerencommissie gevormd is door een groepje enthousiaste leeftijdsgenoten vindt ze dan ook een goede zaak.

We besluiten ons gesprek met het maken van een leuke foto van de dames terwijl ze van de vers aangeleverde bloemen leuke boeketten gaan maken.
En natuurlijk wensen we elkaar alvast een hele fijne jaarwisseling.

Ik praat met een van de eerste bewoners van dit dorp, Bets Consemulder.

Terwijl ik haar deze nieuwe rubriek uitleg wordt ze direct enthousiast.
Vol belangstelling informeert ze naar alle activiteiten van en rond het bestuur van Dorpsbelangen.
Nadat ik haar het een en ander verteld heb over de ontwikkelingen van het moment, verteld ze me dat ze nu ongeveer 42 jaar in Swifterbant woont.
Oorspronkelijk komt ze uit Genemuiden.
Ze was zwanger van haar oudste zoon en het dorp telde ongeveer 500 inwoners toen ze hier kwam wonen, samen met haar man Henk.
Ze vond die tijd ontzettend gezellig.
De SRV kar reed nog rond en zelfs een aparte bakker en melkboer kwamen nog aan de deur.
Voor de grote boodschappen moesten ze naar Kampen en pas toen in 1970 de ketelbrug in gebruik werd genomen konden ze in Emmeloord terecht zonder kilometers om te hoeven rijden.

Inmiddels hebben ze 3 kinderen en 5 kleinkinderen en ze zou hier niet meer weg willen.
Het enige wat ze hier in het dorp echt mist is wonen aan het water, een soort grachtjes, en er zou ook wel wat meer groen in het dorp mogen staan.
Als voorbeeld haalt ze Lelystad aan, waar door de wijken grachtjes lopen en er veel meer openbaar groen is.

Wel benadrukt ze dat ze Swifterbant en haar inwoners enorm positief vindt.
Ze verteld dat ze het een enorme vooruitgang vindt dat de weekmarkt nu niet meer midden op de weg staat, maar gezellig dicht bij de winkels, zonder dat het verkeer nog geblokkeerd wordt.
Nu koopt ze weer graag haar spulletjes op de markt.

Al pratende pakt ze haar fotoalbum en laat me de trouwfoto’s zien van haar broers en zusters en een foto van zichzelf, zwanger van haar tweede kindje, samen met haar man Henk en hun oudste zoon Sjoerd.
Grappig om die zwartwit foto’s te zien met die ouderwetse kapsels en brillen.

Na ons gesprek is ze weer zo enthousiast over de nieuwe ontwikkelingen van Dorpsbelangen, dat ze besluit toch weer lid te worden.
Zij en haar man zijn 30 jaar lid geweest maar zijn hier mee gestopt toen ze het idee kregen dat het voor hen niet meer van belang was.
Ze hadden niet het idee dat er voor hun leeftijdsgenoten nog iets gedaan werd en oude tradities leken te verdwijnen.
Toen de kinderen het huis uit waren hebben ze hun lidmaatschap opgezegd.
Nadat ik ze uitgelegd heb dat dorpsbelangen druk bezig is met het opzetten van bijvoorbeeld een zorgcommissie, die het hele jaar door langdurig zieke mensen wil gaan bezoeken, en er inmiddels mensen bezig zijn met het ontwikkelen van ideeën voor een woon/zorgfunctie in Swifterbant besloot ze weer lid te worden.
Ze vindt het belangrijk dat Dorpsbelangen er is voor alle leeftijden in het dorp.
Bij het afsluiten van ons gesprek drukt ze me nog op het hart dat we vooral ook de jeugd niet moeten vergeten.
Ze hoopt dat er weer snel een jeugdhonk voor hen komt waar ze lekker met elkaar kunnen rondhangen.
We sluiten ons gesprek af want ze gaat uit eten, maar inmiddels is ze zo enthousiast over de ontwikkelingen in het dorp, dat ze direct ook besluit naar de volgende ledenvergadering te komen.